Juni 2013. België. Ik doe mee aan een leiderschapsprogramma. We doen een vision quest: alleen zijn in de natuur.

Terwijl de groep het natuurgebied inloopt, voel ik dat ik de andere kant op moet. Een plek trekt mij — vlakbij een drukke weg, niet logisch, maar kloppend.Ik besluit mijn eigen weg te gaan. Onderweg zie ik twee oude mannen. De opdracht was: niet praten. Toch vraag ik de weg. Ze wijzen: “Daar, langs die eikenboom.”

En ja — daar moet ik zijn.

Een oude, solitaire eik. Kolossaal. Omgeven door een muurtje van stapelstenen. Ik ga tegen haar stam aanzitten. De tranen stromen. Wat gebeurt er als ik mij hier verbind met mijn diepste zelf? Spanning. Thuiskomen. Een diep verlangen. En ook: angst. Om alleen te zijn. Om niet begrepen te worden. Durf ik de eenzaamheid aan? Het niet weten? En toch in verbinding blijven?

Ik voel de geborgenheid van de boom. Haar takken hellen over het muurtje. Ik zit in een soort ei — mijn ruimte, samen met de boom. Ik maak een diepe buiging. Voor deze eik. Voor de natuur.

Dan voel ik een pijn in mijn hart. En zie hoe ik vanuit die pijn altijd ben gaan werken. Doorzetten, hard werken. Mijn draak. En dan nodigt de eik mij uit. Ze zegt: “Ik draag mijn eigen pijn. Nodig jij mensen uit in jouw ruimte, dan is het goed. Breng ze dichter bij hun eigen natuur en de grote natuur. Vanuit wat jij bent en wie jij bent.”

Als ik dat ter plekke hardop zeg, ontroert met dat diep. Dat is wat ik te doen heb. Het voelt heel licht. Ik voel een overweldigende liefde. Ik weet: dit is wat ik te doen heb. Ik wil deze natuurkracht, deze levenskracht delen.

Jaren geleden heeft mijn shiatsu-masseur al eens gezegd: “Je bent op zoek naar de boswachter in jou.” Nu voel ik: die boswachter leeft in mij en gaat de natuurlijke wereld in harten van mensen brengen. Want, we zijn natuur.

Sinds deze ontmoeting met de eik word ik vaker stil. En luister ik. Naar de rivier, de bomen, de wind, de dieren. En zijn zij spiegels voor mijn ziel.

Toen ik dit verhaal voor het eerst deelde, vond ik dat heel spannend..
Bang om te zweverig gevonden te worden. Om niet begrepen te worden.
Diep geraakt was ik door de reacties. Mensen herkenden zich en begonnen hun eigen verhalen te vertellen. Over bomen. Plekken. Thuiskomen. En ze moedigden mij aan om dit nog veel meer met de wereld te delen.