Blog: beter bereikbaar Wageningen – hoe ik de natuur een stem gaf
Binnenkort geef ik een Workshop Systemisch Leiderschap voor de KLV Conferentie ‘Inspired by Uncertainty’ . Het thema ‘onzekerheid’ kreeg voor mij de afgelopen weken een heel persoonlijke lading. Onlangs werd ik opgeschrikt door een voorstel van het College van B&W: een nieuwe autoweg door het Binnenveld om de bereikbaarheid van Wageningen te verbeteren.
Een weg op slechts dertig meter van mijn keukenraam, dwars door een uniek landschap en vlak langs een woonwijk? Ik kon het nauwelijks geloven.
Als jongste dochter in een gezin met vier kinderen heb ik lang vertrouwd dat anderen de leiding nemen. Ik heb goed geleerd hen daarin te ondersteunen. Ook vond ik het als nakomertje vaak lastig om mee te doen in het gesprek van ‘de groteren’. Meestal hield ik me wat op de achtergrond.
Maar deze tijd vraagt om persoonlijk leiderschap te nemen. Om voorbij het (aan)geleerde regels van ‘hoe het hoort en moet’ of ingesleten patronen te gaan en eigen initiatief te tonen. In te spelen op de toekomst die op ons afkomt en iets te doen. Zelf een verschil te maken, hoe klein ook. En dat kan spannend zijn. Die spanning zorgt er regelmatig voor dat je nou juist niet doet wat je eigenlijk wel wil. Maar als je dat gaat herkennen, heb je alsnog een keuze.
Afgelopen maandag koos ik ervoor om in te spreken bij de Politieke Avond over Beter Bereikbaar Wageningen en deze rondweg. Op mijn eigen manier: met twee korte persoonlijke verhalen. Ik vond het behoorlijk spannend om tussen alle meningen en inhoudelijke argumenten iets persoonlijks te delen. Om de natuur een stem te geven. Het liefst was ik stilletjes verdwenen.
En toen ik begon, kwam er een rust over me heen. De zaal werd stil en ik zag dat mijn woorden landden. Na afloop vertelt een vrouw dat ze ervan moest huilen. Dat raakt me. Ik was dankbaar dat ik mijn hart had gevolgd – en dat een andere stem gehoord werd.
Lees hier mijn bijdrage Beter Bereikbaar Wageningen
Dank u voorzitter, ik wil mijn argumenten graag met twee momenten uit de afgelopen weken illustreren:
Wakker worden
Ik word opgeschrikt door een appje van de buurvrouw.
Het college van B&W heeft besloten tot “rondje campus”.
Een verkleinwoord voor een autoweg door het binnenveld.
Ik woon langs de Dijkgraaf.
Als het waterschap de sloot gaat baggeren dan krijg ik altijd een brief.
Om mij te waarschuwen voor de overlast.
Nu deze belangrijke verbouwing van Wageningen op 30 meter van mijn keukenraam staat te gebeuren word ik geacht dit uit de krant te vernemen.
Stilte, vogels en vrijheid
Ik fiets na mijn werk terug van station Ede Wageningen. Door de werkzaamheden bij de Noordelijke Inprikker moet ik een stukje omfietsen door het Binnenveld. Als het geluid van de A12 uitdooft hoor ik de vogels en onmiddellijk denk ik weer aan de 2 minuten stilte bij 4 mei. Twee minuten waarin we onze vrijheid herdenken. Twee minuten waarin ik altijd de vogels hoor. Voor mij zijn vogels symbool geworden voor vrijheid. Elke dag, als ik langs het Dassenbos bij de Dijkgraaf fiets hoor ik de vogels in het bos en word ik even stil.
In alle gesprekken die ik voerde de afgelopen week viel het me op dat zoveel mensen zeiden dat ze niet snappen voor welk probleem dit een oplossing is en wat de oplossing dan precies is en waarom. Dat raakte mij. Is dat niet een teken aan de wand? Als zoveel mensen er niets meer van snappen? Als ik hen vroeg om dat hier vanavond te vertellen, dan hoorde ik steeds “nee ik weet hier niet voldoende van, dan moet ik mij eerst inlezen”. Als ik 1 ding weet over complexe problemen, dan is het dat het belangrijk is om te leren van proberen. Ik pleit dan ook voor het stapsgewijs invoeren van maatregelen en die te monitoren. Eerst aan de bron, zoals voorgesteld door de Coalitie Wageningen Goed op Weg.
Als we tot werkelijk duurzame “oplossingen” voor een bereikbaar, duurzaam en leefbaar Wageningen willen komen
- laten we dan terughoudend zijn met oplossen en korte-termijn denken
- laten we uitkijken met extrapoleren van het heden, de kans is groot dat ons autogebruik heel anders is in 2030
- laten we uitzoomen en over grenzen heen kijken: van personen, wijken, organisaties en zelfs van de gemeente
En bovenal: laten we af en toe de stilte opzoeken, luisteren, en onszelf in de ogen kijken. Ben ik bereid verantwoordelijkheid te nemen voor de prijs van deze oplossingen. De prijs voor een leefbare omgeving, voor schone lucht, voor stilte, voor natuur en voor de toekomst van onze kinderen.