30 augustus 2025
Ik zit tegen een oude boom, ergens op 2000 meter bij de Moosalp in Zwitserland. Voor me ligt een afgeknakte tak waar mieren druk overheen krioelen. Iets verderop hoor ik het krassende geluid van de notenkraker. In de verte doemt een kolossale bergtop op. Vorige week liep ik daar nog over de gletsjer. Het contrast tussen mijn korte aanwezigheid hier op aarde, de oeroude boom en die miljoenen jaren oude bergen maakt me nederig.
Met mijn rug voel ik de geribbelde bast van de boom. Ik leg mijn handen op de aarde, pak een stukje mos en ruik. De geur is diep en rijk: aarde, compost, hars, naalden. Mijn ademhaling vertraagt. Ik voel hoe ik langzaam dieper wegzink in de bodem en mijn eigen wortels zich verdiepen. Het is alsof mijn adem en lijf synchroniseren met het ritme van de aarde zelf.
En dan gebeurt er iets bijzonders. Ik merk dat de boom mij als het ware vindt. In stilte zegt ze: “Als je hier zit, zit je niet alleen bij mij. Wij zijn via onze wortels verbonden. Vertrouw niet alleen op mijn wijsheid. Ik geef ook aan die kleine boom daar verderop, we putten uit dezelfde bron. Via het mycelium zijn we verbonden. Jij ook. Je hoeft er alleen maar op in te tappen.”
Ik glimlach. Alsof wijsheid alleen in ouderdom huist. Weer klinkt de oproep: stop met bewonderen, erken dat jij – dat wij allen – onderdeel zijn van dit leven. En terwijl ik daar zit, voel ik hoe ik geen buitenstaander ben, maar meevibreer in hetzelfde weefsel. Onder mij loopt een fijnmazig netwerk van wortels en schimmeldraden: mycelium dat bomen en planten met elkaar verbindt. Een levend weefsel. Wanneer ik er contact mee maak, ervaar ik een lichte, tere energie. Fijn, subtiel, bijna een zachte trilling.
Ik denk aan het prachtige boek Entangled Life van Merlin Sheldrake, waarin hij beschrijft hoe mycelium voeding en informatie doorgeeft en bomen via dit netwerk met elkaar communiceren. Dat wat ik vaak ervaar bij bomen — een gevoel van gedragen worden, van verbondenheid — krijgt hier, op deze plek, de diepte van een weten. In de stilte, met mijn voeten op de aarde en mijn adem rustig, voelde ik de resonantie.
Op deze plek, tegen de Alpenden, voelde ik me thuis bij mezelf, thuis op deze plek, thuis in het netwerk van leven waar ik deel van uitmaak.
Dit gevoel werd nog versterkt door het gezelschap waarin ik me deze dagen bevond. Samen met een prachtige groep mensen nam ik deel aan Spirit of the Wild Europa, onder begeleiding van twee wijze en liefdevolle facilitators. Hun manier van zijn en werken nodigde me uit om stil te vallen, mijn zintuigen te openen en opnieuw contact te maken met de wildernis — buiten én binnenin.
Wat ik bij deze boom beleefde, herkende ik ook in onze groep: verbondenheid. Ieder van ons uniek, met een eigen verhaal en een eigen opgave. Gedragen door hetzelfde veld. De week bracht helderheid: wat is mijn opgave, mijn commitment to Earth? Een vraag die we ieder op onze eigen manier meenemen, verbonden op allerlei lagen.