Vanmorgen liep ik naar mijn tuinhuis. Bij de drempel krioelde het van de vliegende mieren. In een flits stond ik weer in mijn kinderjaren: het ontzag om een nest zo opeens uit het niets te zien opkomen en dan komt mijn moeder met een keteltje kokend water. Zo hoorde het, de mieren moesten weg.

Heel even voelde ik dezelfde impuls opkomen. Kokend water. Weg ermee. De reflex zat nog in mijn lijf. Ik dacht aan de film RUPS die ik afgelopen week zag in de bioscoop. Aan de verbondenheid van al het leven. Hoe ieder levend wezen een schakel is in een groter geheel. En hoe snel we in het dagelijks leven grijpen naar controle, zonder de impact op het grotere geheel te beseffen. 

Zittend achter mijn bureau met zicht op de tuin, ontvouwde zich een ander verhaal. Het roodborstje landde. Ze pikte en pikte, haar snavel vol mieren. Mijn hart maakte een sprongetje. Iets daarna kwam de merel. Het koolmeesje. Een kleine stoet van leven aan mijn voeten. De mieren waren uitgevlogen of opgenomen in de kringloop.

Het liet me zien hoe vaak oude patronen zich ongemerkt aandienen en wat zich ontvouwt als je daar niet bewust in mee gaat. De trail die ik afgelopen maand maakte met Sicelo Mbatha in Imfolozi National Park heeft me daar nog weer bewuster van gemaakt. 

Een klein moment, ongenschijnlijk onbeduidend. En toch: precies in deze kleine dingen verschuift er iets in mij. 

Inspiratie