Dat leerden we van de boswachter, terwijl we tijdens Oerol door het bos liepen dat ooit is aangeplant om het dorp te beschermen tegen wind en stuifzand. Hij vertelde hoe Terschelling in de voorlaatste ijstijd uit zee werd opgestuwd, hoe leven ontstond uit de zoetwaterbellen die drijven op zout water, en hoe boeren hun vee loslieten wanneer het water hoog stond zodat het overal kon grazen. Overal: oerol in Terschellings dialect. Die Oerol beweidingstraditie werd vorige eeuw afgeschaft om de bossen weer diverser te laten worden. En Joop Mulder bracht de geest ervan weer terug: Oerol als vrijheid en ruimte, kunst die overal op het eiland kan ontstaan. Mensen van de wal die de duinen, dijken en bossen beweiden.

Ik woonde dit jaar bij indrukwekkende voorstellingen bij: CODA, de Privilege Trilogie, De Uitkijkers, Chronos en Not Yet. Muziek en theater op het strand, acrobatiek op het hoogste punt van het eiland, dans in weiland en bos. Met een gids van de Waddenvereniging gingen we het wad op om nieuwsgierig te kijken naar alles wat leeft en ons opnieuw te verwonderen.

De vier dagen voelden als een tijdreis met als rode draad: hoe verhouden we ons tot een wereld in transitie? De urgentie was voelbaar. Een grootouder die terugkijkt op haar leven en spiegelt wat we achterlaten. De ver-verstreken houdbaarheidsdatum van de geprivilegieerde positie van de westerse mens. De spanning van de tussentijd. De zoektocht naar hoop in tijden van onzekerheid en polarisatie. Zijn met ongemak, spanning en verlies. En de uitnodiging om aanwezig in ons lichaam met elkaar vooruit te kijken en de toekomst te verbeelden. Al is het maar om scherper naar het hier en nu te kunnen kijken.

Wat voor mij zó zichtbaar werd: het oude narratief van de held, gericht op strijd, overwinning en het individu dat triomfeert, is uitgewerkt. Het narratief waar al onze archetypische verhalen zo mee doordrenkt zijn piept en kraakt. En door de voorstelling heen gloort ook een nieuw narratief. Een verlangen en beweging naar heelheid: relationeel, luisterend, gericht op herstel.

De afgelopen dagen heeft Oerol voor mij een nieuwe betekenis gekregen: dat ‘overal’ niet alleen het eiland betreft, niet alleen een plek is. Het is ook een houding. Ons vermogen om ‘overal’ aanwezig te zijn — in landschap, in relatie, in tijd. Met alles wat er is. Om vanuit dat bewustzijn te leren bewegen in plaats vanuit reflex. Samen de werkelijkheid aankijken, in contact blijven en blijven dromen. En misschien vraagt dat wel dat we wereld niet willen veranderen, maar eerst volledig aan elkaar verschijnen.

Inspiratie