Deze blog schreef ik voor het Bert Hellinger Instituut Nederland:

Systemisch werken is een kunst en een kunde.

Iets nieuws leren vraagt moed. Kunde vraagt moed om (tijdelijk) ontrouw te worden aan alles wat je voorheen hebt geleerd. De kunst vraagt de moed om te vertrouwen op jezelf als instrument.

Kennis en kunde werkt als een bol. Stel je maar eens voor: alles wat je bewust weet zit in die bol en alles wat je niet weet bevindt zich erbuiten. Op het grensvlak ontstaan vragen die komen vanuit alles wat je weet. Hoe meer kennis je vergaart, hoe groter de inhoud van de bol, hoe groter het oppervlak met het niet weten, Dus hoe meer ik weet, hoe meer moed ik nodig heb om in het niet-weten te zijn.

Klopt die redenatie eigenlijk wel?

Steeds weer ervaar ik hoe gemakkelijk het systemisch bewustzijn wakker wordt bij de ander. Mensen voelen haarscherp aan wanneer gebruikelijke interventies niet werken en het systeem om aandacht vraagt. Vaak is het slechts een kwestie van beeld en taal vinden voor dat wat de ander allang wist.

Wat mij telkens voedt is het weten: wij zijn natuur. Ons vermogen om systemisch bewust te zijn is een oeroud natuurlijk vermogen dat voor iedereen beschikbaar is. We zijn onderdeel van een groter geheel en hebben bovendien altijd in groepen geleefd om te overleven.

Vanuit dit weten brengt mijn lijf – dat kan ademen, zien, voelen en horen – mij en de ander in een veld en wordt systemisch bewustzijn wakker. Mijn lijf en waarneming als toegang tot de bron van leven! Daar is minder moed voor nodig dan mijn brein mij regelmatig doet denken.